Alles over rehabilitatie

Een groeiende literatuur is aan te tonen het belang van emotieregulatie in de behandeling van middelenmisbruik. Deze sectie wordt omwille van conceptuele uniformiteit, de stopzetting van tabak gebruikt als het belangrijkste voorbeeld; Nochtans, aangezien het nicotine en andere psychoactieve stoffen zoals cocaïne soortgelijke psychofarmacologische trajecten,  een emotie verordening benadering activeren kan ook gelden voor een breder scala van stoffen van misbruik.

Voorgestelde modellen van het tabaksgebruik invloed-gedreven hebben gericht op versterking van de negatieve als de primaire drijfveer voor verslaving; volgens dergelijke theorieën, wordt tabak gebruikt omdat het helpt een ontsnapping uit de ongewenste effecten van nicotine intrekking of andere negatieve stemmingen. Op dit moment wordt onderzoek uitgevoerd om te bepalen van de werkzaamheid van mindfulness gebaseerde benaderingen om te stoppen met roken, waarin patiënten worden aangemoedigd om te identificeren en herkennen hun negatieve emotionele staten en voorkomen dat de maladaptieve, impulsief/compulsieve antwoorden die zij hebben ontwikkeld om te gaan met hen (zoals roken van sigaretten of andere stof gebruik).

Het model van de ziekte van verslaving heeft lang betoogd de maladaptieve gebruikspatronen alcohol en stof weergegeven door verslaafd individuen zijn het resultaat van een levenslang ziekte die is biologische oorsprong en verergerd door milieu voorwaardelijke gebeurtenissen. Deze conceptualisering maakt het individu in wezen machteloos over zijn of haar problematisch gedrag en niet in staat om nuchter te blijven door zichzelf, zoveel als individuen met een terminale ziekte zijn onvermogend voor bestrijding van de ziekte zelf zonder medicatie. Gedrags behandeling, vereist daarom noodzakelijkerwijs individuen toegeven hun verslaving, afzien van hun voormalige levensstijl, en streven naar een ondersteunende sociale netwerk die hen blijven sober kunnen helpen.

Een dergelijke aanpak zijn de typische kenmerken van twaalf-stap-programma’s, oorspronkelijk gepubliceerd in het boek Anonieme Alcoholisten in 1939. Deze benaderingen hebben aanzienlijke hoeveelheden kritiek, afkomstig van tegenstanders die van het geestelijk-religieuze geaardheid op zowel psychologische en  rechtsgronden afkeuren ontmoette. Toch, ondanks deze kritiek, resultaat studies is gebleken dat aansluiting met twaalf-stap programma’s onthouding succes op 1-year follow-up voor alcoholisme voorspelt.

Verschillende resultaten hebben bereikt voor andere drugs, met de twaalf stappen wordt minder gunstig voor verslaafden om illegale stoffen, en minste beneficial to those verslaafd aan het fysiologisch en psychologisch verslavend opioïden, voor welke onderhoud therapieën de gouden standaard van zorg zijn.

Traditionele verslavingszorg is voornamelijk gebaseerd op counseling. Recente ontdekkingen hebben echter aangetoond die lijden aan verslaving vaak hebben chemische onevenwichtigheden die het herstelproces bemoeilijken.

Counselors helpen individuen identificeren gedrag en problemen in verband met hun verslaving. Het kan worden gedaan op individuele basis, maar het is meer gebruikelijk om het te vinden in een groep instelling en kunt opnemen crisis counseling, wekelijks of dagelijks counseling en drop-in counseling ondersteunt. Ze zijn opgeleid om herstel programma’s die helpen om te herstellen van gezond gedrag en overlevingsstrategieën wanneer een situatie van risico gebeurt ontwikkelen. Het is heel gebruikelijk om ze ook werken met familieleden die worden beïnvloed door de verslaving van het individu, of in een Gemeenschap ter voorkoming van verslaving en educatie van het publiek te zien.

Counselors moeten kunnen herkennen hoe verslaving beïnvloedt de gehele persoon en de mensen rondom hem of haar. Counseling is ook gerelateerd aan “Interventie”; een proces in die van de verslaafde familie help opgevraagd uit een professioneel om te krijgen deze persoon in drugsbehandeling. Dit proces begint met een van deze professionals eerste doelen: de ontkenning van de persoon met de verslaving te analyseren. Ontkenning impliceert gebrek aan bereidheid van de patiënten of angst te confronteren de ware aard van de verslaving en geen actie te ondernemen ter verbetering van hun leven, naast het destructieve gedrag voort te zetten.

Zodra dit is bereikt, coördineert professional met de verslaafde van familie hen te steunen op het verkrijgen van deze familielid aan alcohol drug rehabilitatie onmiddellijk, met bezorgdheid en zorg voor deze persoon. Anders, deze persoon zal worden gevraagd te verlaten en geen steun van enigerlei verwachten tot gaan op drug revalidatie of behandeling van alcoholisme. Een interventie kan ook worden uitgevoerd in de werkomgeving met collega’s in plaats van familie.

Drug rehabilitatie is soms een onderdeel van het strafrechtelijk systeem. Mensen veroordeeld voor secundaire drug overtredingen kunnen worden veroordeeld tot rehabilitatie in plaats van gevangenis en degenen die veroordeeld van rijden terwijl dronken zijn soms vereist Anonieme Alcoholisten vergaderingen bij te wonen.

Er zijn een aantal manieren om te pakken een alternatieve zin in een bezit van drugs of DUI geval; Amerikaanse rechtbanken in toenemende mate zijn bereid om te verkennen buiten-the-box methoden voor het leveren van deze dienst.

Er zijn rechtszaken ingediend, en won, met betrekking tot de eis van het bijwonen van de Anonieme Alcoholisten en andere Alcoholics vergaderingen als zijnde onverenigbaar met de vestiging clausule van het eerste amendement van de Grondwet van U. S., verplicht stellen van de scheiding van kerk en staat.

Bepaalde opioid medicijnen zoals methadon en meer recentelijk buprenorfine (In Amerika, “Subutex” en “Suboxone”) worden veel gebruikt voor de behandeling van verslaving en afhankelijkheid van andere opioïden, zoals heroïne, morfine of Oxycodon. Methadon en buprenorfine zijn onderhoud therapieën gebruikt met een intentie van een patiënt te stabiliseren en vermindering van illegale drugsgebruik, en de risico’s verbonden aan het, zoals ziekte, arrestatie, opsluiting en dood, in overeenstemming met de filosofie van schadebeperking. Beide drugs kunnen worden gebruikt als onderhoud medicijnen (genomen voor onbepaalde tijd), of als ontgifting aids. Alle beschikbare studies verzameld in de 2005 Australische nationale evaluatie van farmacotherapieën voor opioïden afhankelijkheid suggereren dat onderhoud behandeling beter, is met zeer hoge tarieven (79-100%) van herval binnen drie maanden na de ontgifting van LAAM, buprenorfine en methadon. Ibogaïne is een hallucinogene drug bevorderd door bepaalde marginale groepen te onderbreken zowel fysieke afhankelijkheid en psychologische hunkeren naar een breed bereik of drugs met inbegrip van verdovende middelen, stimulerende middelen, alcohol en nicotine. Tot op heden, er nooit geweest elke gecontroleerde studies waaruit blijkt het effectief te zijn, en deze is geaccepteerd als een behandeling door geen vereniging van artsen, apothekers, of addictionologists. Zijn er meerdere sterfgevallen in verband met het gebruik van ibogaïne, waardoor tachycardie en lange QT syndroom. De drug is een illegale de Schedule I gereguleerde stof in de Verenigde Staten, en de buitenlandse faciliteiten waarin het wordt toegediend neiging om weinig toezicht hebben, en variëren van de meest vaak motel kamers tot één matig en middelgrote rehabilitation center. Sommige antidepressiva Toon ook gebruiken in het matigen van drugsgebruik, met name aan nicotine, en is het vaak voor dat onderzoekers te onderzoeken reeds goedgekeurde geneesmiddelen voor nieuwe toepassingen in de drug revalidatie.

Volgens het nationale Instituut op Drug Abuse (NIDA), patiënten gestabiliseerd op adequate, duurzame doses van methadon of buprenorfine kunt houden hun banen, misdaad en geweld voorkomen en verminderen hun blootstelling aan HIV en Hepatitis C door te stoppen of verminderen van injectie drugsgebruik en drugsgerelateerde hoog risico seksueel gedrag. Naltrexon is een langwerkende opioid antagonist met weinig bijwerkingen, en het wordt meestal voorgeschreven in ambulante medische aandoeningen; Hoewel de inleiding van de behandeling begint na medische detoxificatie in een residentiële omgeving. Naltrexon blokkeert het euforisch en alle andere effecten van Self-toegediend (en arts bestuurde) pillen of injecties (waardoor de patiënt op een verlies als hij ongeplande chirurgie of een andere pijnlijke procedure vereist of voorwaarde waarvoor pijnbestrijding of zelfs voor algemene anesthesie, zoals de chemische stoffen, fentanil en sufentanil, meestal gebruikt voor het opwekken van anesthesie ook zijn opioïden die worden geblokkeerd), te verminderen met dit het verlangen of verslaving aan de drug. Het werkt ook als behandeling tegen alcoholverslaving. Specialisten beweren dat naltrexon bezuinigingen terugvalpreventie risico gedurende de eerste 3 maanden door ongeveer 36%. Het is echter veel minder efficiënt in patiënten helpen handhaven onthouding of het behoud van hen in het systeem voor drugsbehandelingen (retentie tarieven gemiddeld 12% bij 90 dagen voor naltrexon, gemiddelde 57% bij 90 dagen voor buprenorfine, gemiddeld 61% bij 90 dagen voor methadon).

Verschillende soorten programma’s bieden hulp in de drug revalidatie, met inbegrip van: residentiële behandeling (stationaire), ambulante, lokale steungroepen, uitgebreide zorg centra, en nuttige toepassing of nuchter huizen. Sommige rehab centra bieden leeftijds – en gender-specifieke programma’s.

In een enquête van behandeling dienstverleners uit drie aparte instellingen (de nationale vereniging van alcoholisme en Drug Abuse Counselors, rationele terugwinningssystemen en de samenleving van psychologen in verslavend gedrag) meten van de behandeling provider reacties op de spirituele overtuiging schaal (een schaal geloof in de vier geestelijke kenmerken AA geïdentificeerd door Ernest Kurtz meten); de scores zijn gevonden om uit te leggen van 41% van de variantie in de behandeling van provider reacties op de schaal overtuiging verslaving (een schaal measuring adherence to model van de ziekte of de gratis-zal model verslaving).

Wetenschappelijk onderzoek sinds 1970 dat effectieve behandeling blijkt woont meerdere behoeften van de verslaafde persoon en niet alleen zijn of haar drugsmisbruik. Bovendien, medisch geassisteerde ontgifting is slechts de eerste fase van de behandeling en het helpt niet veel te lange termijn drugsmisbruik wijzigen. Professionals uit het nationale Instituut op Drug Abuse (NIDA) raden medicatie en gedragstherapie gecombineerd, als belangrijke elementen van een therapeutische proces dat begint met ontgifting, volgt met behandeling en niet gereserveerd herval preventie, want dit is van essentieel belang dat de positieve effecten van therapie. Daarom, elke soort behandeling alle aspecten van het leven van een patiënt moet aanpakken: medische en geestelijke gezondheidsdiensten; Als follow-up opties, zoals Gemeenschap van familie gebaseerd terugwinningssystemen ondersteuning. Drugs- en alcoholmisbruik behandelingscentra bieden medicatie, begeleiding en de juiste omgeving nodig, met artsen en personeel gekwalificeerd te bieden hulp en steun aan patiënten en hen te helpen met hun gewoonten vrij goed. Ondanks dit, patiënten naar verwachting ook wenst te breken met deze verslavingen, aangezien na herstel zal ze onderbesteding in de samenleving. De alcohol- en drugsmisbruik behandeling toegediend aan een patiënt zal afhangen van het niveau en de intensiteit van verslaving. Daarom, als de patiënt sterk verslaafd aan de stof is, vele centra bieden faciliteiten als degenen die aan het begin: residentiële behandeling, terugwinning huizen en sober huizen. Andere centra kunnen streven naar een meer algemene verslaving en beter werken met counseling en andere soortgelijke strategieën.

Voor particulieren verslaafd aan drugs van het voorschrift, behandelingen neigen te zijn vergelijkbaar met degenen die zijn verslaafd aan drugs dezelfde hersenen systemen beïnvloeden. Vandaar, medicatie zoals buprenorfine en behavioral therapieën voor stimulerende middelen en centrale zenuwstelsel depressieve verslaving zijn vaak gebruikt.

Onder behavioral therapieën zijn er: gedragstherapeutisch therapie: een methode waarmee patiënten te herkennen, voorkomen en omgaan met situaties waarin ze zijn waarschijnlijk terugvallen. Multidimensionale gezinstherapie: ter verbetering van de familie werking alsmede de afgevaardigde die misbruik drugsproblemen heeft. Motivationele interviewen: benadrukt op de bereidheid van patiënten om hun gedrag te wijzigen en voer behandeling. Motivationele stimulansen: deze methode maakt gebruik van positieve versterking te moedigen onthouding van de verslavende stof. De Substance Abuse and Mental Health Services Administration heeft verstrekt een lijst van programma’s en instellingen die diverse behandelingen volgens de leeftijdsgroep, soort verslaving en andere aspecten bieden. Onder deze programma’s kunnen worden gevonden: Partners voor Recovery (PFR), medicatie bijgestaan behandeling (MAT), Recovery Gemeenschap diensten programma (RCSP) en het National Center op Substance Abuse and kinderwelzijn

Psychologische afhankelijkheid wordt behandeld in veel drug rehabilitatie programma’s door te proberen te leren de patiënt nieuwe methoden van interactie in een drugsvrije omgeving. Met name zijn patiënten over het algemeen aangemoedigd, of eventueel zelfs verplicht, niet koppelen met vrienden die nog steeds gebruik maken van de verslavende stof.

Twaalf-stap programma’s aansporen verslaafden niet alleen om te stoppen met behulp van alcohol of andere drugs, maar kunt bekijken en wijzigen van gewoonten met betrekking tot hun verslaving. Veel programma’s benadrukken dat herstel een permanent proces zonder hoogtepunt is. Voor legale drugs zoals alcohol, voltooien onthouding — in plaats van pogingen tot matiging, die kan leiden tot terugvalpreventie — wordt ook benadrukt (“een te veel is, en een duizend is nooit genoeg.”) Of matiging haalbaar door degenen met een geschiedenis van misbruik is blijft een omstreden punt, maar wordt algemeen beschouwd als onhoudbaar.

Drugs rehabilitatie(vaak drug rehab of gewoon rehab) is een term voor de processen van medische of psychotherapeutische behandeling, voor afhankelijkheid van psychoactieve stoffen zoals alcohol en voorschriftdrugs zogenaamde straat drugs zoals cocaïne, heroïne of amfetaminen.

De algemene bedoeling is om de patiënt te staken middelenmisbruik, ter voorkoming van de psychologische, juridische, financiële, sociale en fysieke gevolgen die kunnen worden veroorzaakt, met name door extreme misbruik.